شیرین یزدان بخش

شیرین یزدان‌بخش از جمله هنرمندانی بود که با آرامش، وقار و صداقت در دل سینمای ایران جای گرفت و بی‌هیاهو به یکی از چهره‌های ماندگار آن تبدیل شد. او نمونه انسانی بود که زندگی را با صبر، مسئولیت‌پذیری و احترام به دیگران گذراند و زمانی که وارد عرصه بازیگری شد، تمام آن سال‌های تجربه زیسته را با خود به صحنه و پرده سینما آورد.

او در ۱۹ دی ۱۳۲۷ در شهر اصفهان چشم به جهان گشود. در چهار سالگی به دلیل شغل نظامی پدر، همراه خانواده به بهبهان در استان خوزستان مهاجرت کرد. این جابه‌جایی‌ها در کودکی، باعث شد از همان سال‌های نخست با فرهنگ‌ها و آدم‌های مختلف آشنا شود؛ تجربه‌ای که بعدها در درک عمیق نقش‌هایش به‌خوبی نمایان شد. سال‌های بعد زندگی خود را در شهرهای مختلف گذراند و در نهایت در تهران ساکن شد.

پیش از ورود به دنیای بازیگری، بیش از ۳۲ سال به‌عنوان کارمند دولت در اداره دخانیات خدمت کرد و پس از بازنشستگی، مسیر تازه‌ای در زندگی‌اش آغاز شد. شیرین یزدان‌بخش تماشاگر جدی و وفادار تئاتر و علاقه‌مند به موسیقی بود و سال‌ها بدون آنکه خود بازیگر باشد، با هنر زندگی می‌کرد. ورود او به سینما کاملاً اتفاقی و به پیشنهاد افشین هاشمی بود؛ اما همین ورود ناگهانی، یکی از درخشان‌ترین شروع‌های بازیگری در سینمای ایران را رقم زد.

او در سال ۱۳۸۸ با فیلم لطفاً مزاحم نشوید برای نخستین بار مقابل دوربین قرار گرفت و با همان نقش اول، موفق به دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن از جشنواره فیلم فجر شد. این موفقیت، آغاز مسیری بود که با انتخاب‌های هوشمندانه و نقش‌آفرینی‌های عمیق ادامه یافت. بازی‌های او همواره سرشار از حس مادرانگی، صداقت و باورپذیری بود؛ ویژگی‌هایی که باعث می‌شد مخاطب به‌راحتی با شخصیت‌هایش ارتباط برقرار کند.

از مهم‌ترین آثار او می‌توان به بوسیدن روی ماه، ابد و یک روز، جدایی نادر از سیمین، ملبورن، آشغال‌های دوست‌داشتنی و استرداد اشاره کرد. نقش‌آفرینی او در فیلم ابد و یک روز، یکی از به‌یادماندنی‌ترین حضورهایش بود و نامزدی دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم زن را برایش به همراه داشت.

شیرین یزدان‌بخش در کنار فعالیت هنری، انسانی فروتن و مهربان بود. اهالی تئاتر او را خاله شیرین و سینماگران او را مامان صدا می‌کردند؛ نام‌هایی که نشان از جایگاه عاطفی و محترم او در میان دوستان و همکارانش داشت. او حتی در روزهای بیماری، ترجیح داد سکوت کند و زندگی‌اش به حاشیه کشیده نشود.

سرانجام شیرین یزدان‌بخش در شب ۴ دی ۱۴۰۴ به دلیل عوارض ناشی از سکته مغزی درگذشت و در روز ۵ دی ۱۴۰۴ در قطعه ۷۰ بهشت زهرا به خاک سپرده شد. بنا به خواست خودش، مراسم بدرقه‌اش بی‌سر و صدا برگزار شد تا همان‌گونه که زندگی کرده بود، با آرامش از جهان خداحافظی کند.

یاد او به‌عنوان هنرمندی صادق، انسانی شریف و زنی از جنس مهر و وقار، همواره در دل دوستداران سینما و هنر ایران زنده خواهد ماند.